![\"\"](\"http:\/\/literackieprzeszpiegi.pl\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/melodia-211x300.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
“Nigdy nie wiadomo, co b\u0119dzie dla nas najlepsze, a podj\u0119te decyzje ci\u0105gn\u0105 si\u0119 za nimi zawi\u0142ym sznureczkiem konsekwencji”.<\/strong><\/p>\n Muzyka zawsze pobrzmiewa\u0142a w domu rodzinnym Bianki. Babcia Walentyna by\u0142a utalentowan\u0105 skrzypaczk\u0105, ojciec od dziecka gra\u0142 na alt\u00f3wce. A Bianka zamiast \u017cycia skrzypaczki w \u015bwietle flesz\u00f3w, wybra\u0142a nauczanie w szkole muzycznej. D\u0142ugotrwa\u0142e, a – co gorsza – nieskuteczne leczenie jej matki powa\u017cnie nadwyr\u0119\u017cy\u0142o ich i tak ju\u017c skromny bud\u017cet domowy. Tak\u017ce, gdy pojawi\u0142a si\u0119 do\u015b\u0107 nieoczekiwana (i dobrze p\u0142atna) oferta sp\u0119dzenia dw\u00f3ch wakacyjnych miesi\u0119cy w malowniczym Kazimierzu, Bianka nie zastanawia si\u0119 ani chwili. Chocia\u017c jej przysz\u0142a pracodawczyni Klara ma zadatki na wied\u017am\u0119, a praca te\u017c do ko\u0144ca nie jest jasna – niby ma pomaga\u0107 w administrowaniu, a tak naprawd\u0119 ma to zwi\u0105zek z jej zami\u0142owaniem do skrzypiec i niewidomym synem Klary. Dorota G\u0105siorowska napisa\u0142a kolejn\u0105, bardzo ‘przytuln\u0105’ ksi\u0105\u017ck\u0119. Niew\u0105tpliwie ma talent do ‘malowania’ na kartach powie\u015bci innej rzeczywisto\u015bci. Zabytkowy Kazimierz, Fio\u0142kowe Wzg\u00f3rze czy Pozna\u0144, za kt\u00f3rym tak t\u0119skni g\u0142\u00f3wna bohaterka – ich opisy s\u0105 tak plastyczne, tak realistyczne, \u017ce czytelnik zapomina o tym, co jest teraz i tu. I w\u0142a\u015bnie w tych pi\u0119knych krajobrazach na rozwi\u0105zanie czekaj\u0105 rodzinne tajemnice. Ca\u0142kiem sporo nazbiera\u0142o si\u0119 bohater\u00f3w – niekt\u00f3rych mo\u017cna od razu polubi\u0107, chocia\u017c nie do ko\u0144ca rozumiem ich decyzje. Patrz\u0105c z boku na ich \u017cycie, a\u017c si\u0119 r\u0119ce rw\u0105, by nimi troch\u0119 potrz\u0105sn\u0105\u0107 i obudzi\u0107 z \u017cyciowego letargu. Dla kontrastu mamy i czarnych bohater\u00f3w – osoby zawzi\u0119te, wywy\u017cszaj\u0105ce si\u0119, szorstkie w obyciu. Taki czarno – bia\u0142y postaciowy \u015bwiat. Ale uwaga – w miar\u0119 rozwoju wydarze\u0144 ten podzia\u0142 ju\u017c nie jest taki oczywisty.<\/p>\n
\nBianka, za zgod\u0105 ojca, zabiera ze sob\u0105 skrzypce babci, owiane tajemnic\u0105 rodzinn\u0105. Nikt nawet nie podejrzewa, \u017ce podr\u00f3\u017c do dalekiego Kazimierza zmieni tak du\u017co, zar\u00f3wno w \u017cyciu osobistym Bianki, jak i r\u00f3wnie\u017c w historii jej rodziny.<\/p>\n